Баъзан таърихро на дар қасрҳо, балки дар хонаҳои хурд метавон пайдо кард. Дар гӯшаи ороме аз маҳаллаи «Ҷаморон», дар доманаи кӯҳҳои шимолии Теҳрон, хонае ҷойгир аст, ки дар назари аввал шояд аз хонаҳои оддӣ ҳеҷ фарқе надошта бошад. Утоқҳои сода, деворҳои беолоиш ва фазое дур аз шукӯҳу ташрифот. Аммо маҳз ҳамин хона солҳои дароз макони зиндагии шахсе буд, ки номи ӯ дар таърихи муосири ҷаҳони ислом мақоми вижа дорад; ҳазрати Оятуллоҳ Имом Хумайнӣ (раҳматуллоҳ алайҳ), раҳбари марҳуми Ҷумҳурии Исломии Эрон.
Бисёре аз касоне, ки бори нахуст тасвирҳои ин хонаро мебинанд, аз як масъала ба ҳайрат меоянд: чӣ гуна шахсияте, ки миллионҳо нафар дар кишварҳои гуногун суханрониҳои ӯро пайгирӣ мекарданд ва таҳаввулоти бузургеро роҳбарӣ намудааст, чунин зиндагии сода доштааст?
Шояд сирри таъсиргузории ин макон низ маҳз дар ҳамин содагӣ нуҳуфта бошад.
Хонаи «Ҷаморон» беш аз он ки ривоятгари қудрат бошад, достони зуҳд, қаноат ва зиндагии беолоишро нақл мекунад. Дар замоне ки таҷаммул ва намоиши сарват ба бахше аз зиндагии бисёре аз сиёсатмадорони ҷаҳон табдил ёфтааст, дидани утоқҳое, ки аз ҳар гуна зоҳирпарастӣ ва шукӯҳи берунӣ дур ҳастанд, инсонро ба тафаккур водор мекунад.
Гузоришгари мо ин навбат ба ҳамон хонае рафтааст, ки солҳои дароз шоҳиди мулоқотҳои таърихӣ, тасмимҳои сарнавиштсоз ва лаҳзаҳои муҳими таърихи муосир будааст. Хонае, ки ҳанӯз ҳам баъд аз гузашти солҳои зиёд, хомӯшии деворҳояш бо меҳмонон сухан мегӯяд.
Дар ин навор шумо танҳо аз як хона боздид намекунед, балки бо бахше аз як шеваи зиндагӣ рӯбарӯ мешавед. Шеваи зиндагии шахсияте, ки барои миллионҳо мусалмон дар гӯшаҳои гуногуни ҷаҳон шинохташуда аст ва номи ӯ ҳамчунон дар бисёре аз баҳсҳои сиёсӣ, иҷтимоӣ ва динӣ шунида мешавад.
Шояд он чизе, ки ин хонаро фарқкунанда месозад, на андозаи утоқҳо ва на ашёи дохили он бошад, балки паёмест, ки аз қалби содагӣ ба бинанда мерасад. Паёме, ки мегӯяд бузургии инсонҳо ҳамеша дар биноҳои азим ва қасрҳои бошукӯҳ хулоса намешавад.
Акнун шуморо ба тамошои ин гузориши тасвирӣ даъват мекунем; сафари кӯтоҳ ба хонае, ки дар зоҳир бисёр сода аст, аммо дар дили худ бахше аз хотираҳо ва рӯйдодҳои муҳими таърихи муосири ҷаҳони исломро ҷой додааст.
Шояд пас аз тамошои ин тасвирҳо шумо низ мисли бисёре аз боздидкунандагон барои лаҳзае дар баробари ин савол андеша кунед:
Сирри мондагории баъзе шахсиятҳо дар чист; дар қудрат ё дар содагӣ?
