Ошӯро танҳо як воқеаи таърихӣ нест; он ривояти зиндае аз истодагӣ, озодагӣ, вафодорӣ ва интихоби дуруст дар сахттарин лаҳзаҳои таърих аст. Бо гузашти қарнҳо аз қиёми Имом Ҳусайн (алайҳиссалом) ва ёронаш, аҳамияти ин ҳамоса на танҳо кам нашудааст, балки онро ба яке аз муҳимтарин мавзӯъҳои фарҳангӣ ва ҳунарӣ дар ҷаҳони ислом табдил додааст.
Ҳунар, бахусус синамо ва телевизион, ҳамеша кӯшидааст гӯшаҳое аз ин паёми бузурги инсониро барои наслҳои гуногун бозгӯ кунад; гоҳе бо бозофаринии мустақими воқеаи Карбало ва гоҳе бо нақли саргузашти шахсиятҳое, ки пас аз он воқеа ҷараёни таърихро дигаргун карданд.
Дар синамои Эрон пардохтан ба фарҳанги Ошӯро роҳи тӯлониеро тай кардааст; роҳе, ки аз ривоятҳои таърихӣ ва динӣ оғоз шуда, то осоре бо нигоҳи инсонӣ, иҷтимоӣ ва ахлоқӣ идома ёфтааст.
«Сафир»; оғози як ҷараёни мондагор
Яке аз нахустин осори муҳими синамоӣ дар мавзӯи Ошӯро филми «Сафир» ба коргардонии Фиребурз Солеҳ мебошад. Ин филм бо тамаркуз ба шахсияти Қайс ибни Мусаҳҳар, фиристодаи Имом Ҳусайн (алайҳиссалом), фазои сиёсӣ ва иҷтимоии пеш аз воқеаи Карбалоро ба тасвир мекашад.
«Сафир» кӯшиш кард воқеаи Ошӯроро на танҳо ҳамчун як набард, балки ҳамчун достони интихоб, имон ва вафодорӣ нишон диҳад ва роҳеро барои офаридани осори таърихию мазҳабӣ боз намояд.
«Рӯзи воқеа»; ривояти як интихоби инсонӣ
«Рӯзи воқеа» аз маъруфтарин осори ошӯроии синамои Эрон ба шумор меравад. Ин филм ба ҷойи намоиши мустақими саҳнаҳои Карбало, достони ҷавоне аз хонаводаи насронӣро нақл мекунад, ки дар роҳи ҷустуҷӯи ҳақиқат ба корвони Имом Ҳусайн (алайҳиссалом) мерасад.
Қувваи асосии ин асар дар он аст, ки Ошӯроро аз нигоҳи як инсони ҳақиқатҷӯ ба тасвир мекашад; инсоне, ки дар баробари ҳақиқат қарор гирифта, роҳи худро интихоб мекунад.
«Растохез»; бозофаринии синамоии як таърихи бузург
Филми «Растохез» ба коргардонии Аҳмадризо Дарвеш яке аз бузургтарин лоиҳаҳои синамоӣ дар бораи воқеаи Ошӯро мебошад. Ин асари таърихӣ рӯйдодҳои байни оғози ҳукумати Язид ва шаҳодати Имом Ҳусайн (алайҳиссалом)-ро ривоят мекунад ва мекӯшад бахшҳое аз ин воқеаи бузургро бо забони синамоӣ бозофаринӣ намояд.
«Растохез» аз нигоҳи тарроҳии саҳна, либос ва бозсозии муҳити таърихӣ яке аз густардатарин тарҳҳои синамои Эрон дар ин замина ба шумор меравад.
«Мухторнома»; ривояте фаротар аз як силсилаи таърихӣ
Ҳангоме ки сухан аз осори ошӯроии телевизиони Эрон меравад, номи «Мухторнома» ҷойгоҳи вижа дорад. Ин силсила ба коргардонии Довуд Мирбоқирӣ, зиндагии Мухтор Сақафӣ ва қиёми ӯро барои хунхоҳии Имом Ҳусайн (алайҳиссалом) ва ёронаш ба тасвир мекашад.
«Мухторнома» бо истифода аз шахсиятсозии густарда, фазои дақиқи таърихӣ, тарроҳии либос ва ривояти драмавӣ тавонист воқеаи Ошӯроро аз зовияи дигар ба бинандагон муаррифӣ кунад. Ин асар нишон дод, ки паёми Ошӯро танҳо ба рӯзи даҳуми моҳи Муҳаррам маҳдуд нест, балки таъсири он дар рӯйдодҳо ва ҳаракатҳои таърихии баъдӣ низ идома дорад.
«Шаби даҳум»; пайванди ишқ ва фарҳанги Ошӯро
Силсилаи «Шаби даҳум» яке аз дигар осори мондагори телевизиони Эрон аст, ки бо омезиши достони ошиқона ва таърихӣ, мафҳумҳои марбут ба Ошӯроро дар қолаби дигар баён мекунад.
Ин силсила нишон медиҳад, ки чӣгуна ҳунар метавонад мафҳумҳои динӣ ва таърихиро дар шакли достонҳои инсонӣ ва барои бинандаи имрӯз фаҳмо пешниҳод намояд.
«Тифлони Муслим», «Маъсумияти аз дастрафта» ва дигар ривоятҳо
Дар канори осори бузургтар, силсилаҳои дигар низ кӯшидаанд бахшҳое аз фарҳанги Ошӯроро инъикос намоянд. «Маъсумияти аз дастрафта» бо нигоҳе таърихӣ ва ахлоқӣ фазои иҷтимоии пас аз воқеаи Карбалоро баррасӣ намуда, суолҳое дарбораи имон, тардид ва интихоби инсон матраҳ мекунад.
Ҳамчунин филмҳо ва силсилаҳои зиёди дигаре дар солҳои гуногун офарида шудаанд, ки ҳар кадом аз дидгоҳи худ ба мавзӯъҳое чун вафодорӣ, адолат, фидокорӣ ва муқовимат пардохтаанд.
Ошӯро; достоне, ки поён надорад Шояд сабаби мондагории осори ошӯроӣ дар синамо ва телевизион ҳамин бошад, ки ин ривоят танҳо дарбораи гузашта нест; балки дарбораи саволҳои ҳамешагии инсон аст: ҳақиқат чист? Инсон дар баробари ситам чӣ интихобе дорад? Ва чӣгуна метавон дар лаҳзаҳои душвор арзишҳои инсониро ҳифз кард?
Синамо ва телевизион бо забони тасвир тавонистаанд бахше аз ин паёмро ба наслҳои нав интиқол диҳанд; аз саҳрои Карбало то саргузашти инсонҳое, ки қарнҳо баъд ҳам бо ҳамон саволҳои ахлоқӣ рӯбарӯ мешаванд.
Ошӯро дар оинаи ҳунар танҳо як хотираи таърихӣ нест; балки ривояти зиндаест, ки ҳар насл онро аз нав мехонад ва аз он маъно мегирад.
